ONZE ONTMOETING

Jan

Ons verhaal kon pas beginnen nadat wij verstorven waren aan onze oude identiteit van wie wij dachten te zijn in onze dualistische wereld. Onze eerste ontmoeting vond plaats op een gespreksavond rond bewustwording.

Patricia was wat later en ging naast mij zitten op een vrijstaande stoel. Er was meteen een open en gemakkelijk contact tussen ons. Maar na deze eerste ontmoeting zou het nog vijf jaar duren eer wij elkaar konden herkennen als zijnde tweelingziel. Wij zagen elkaar een paar maal per jaar via de gespreksgroepen en een enkele keer daarbuiten. Het waren open en eerlijke ontmoetingen tussen ons. Op een keer na een gespreksgroep-activiteit gingen we samen nog napraten in een cafeetje. Wij waren beiden zoekende naar openheid en echtheid in onze levens. Vanuit deze instelling openden wij ons naar elkaar. Wij lieten alle onzekerheden en verwachtingen naar elkaar toe los en benoemden ze aan elkaar. We stelden ons kwetsbaar, naakt en transparant op naar elkaar. Wat volgde was een diepe verbondenheid, een sterke zielsverbinding, een eerste herkenning van eenheid. We deelden een moment van diepe liefde en vrijheid.

Deze ervaring opende voor mij innerlijk vele nieuwe inzichten, nodig in de processen die ik nog diende te gaan in mijn leven. Als ik op deze vijf jaar terugkijk, dan besef ik dat wij deze tijd nodig hadden om aan elkaar te wennen.

Vanuit zielsniveau ervoeren wij een open en gemakkelijke omgang met elkaar. Maar vanuit onze ego's waren wij twee uitersten, zo verschillend aan elkaar dat het bij ons niet opkwam om met elkaar een relatie aan te gaan. Maar goed ook!, we zouden zo terug uit elkaar gespat zijn. Patricia stormde als een soort Jean-D'Arc met het heilig vuur van liefde en vrijheid door het leven na haar 'Licht-ervaring'. Zij was vastberaden dit te delen en te beleven met iedereen om zich heen. Zij leefde in totale vrijheid... te vrij voor mij.

Mijn leven had meer weg van een rustige ingetogen pelgrimstocht op zoek naar de heilige graal in mijzelf, met af en toe een mede pelgrim op mijn pad. Onze verschillen waren groot maar stonden onze ontmoetingen niet in de weg.

Hierin zou na vijf jaar een onverwachte wending komen. Dit werd in gang gezet toen ik mijn laatste partnerrelatie beëindigde met het diepe en ontnuchterende inzicht, dat ik steeds weer buiten mijzelf en in een partnerrelatie mijn geluk van innerlijke heelheid zocht. Ik besefte wat ik in al mijn relaties had gezocht en niet gevonden had. Ik was opzoek naar eenheid en verbondenheid en dacht dit bij de ander te vinden. Niet dus... het zat allemaal in mijzelf. Ik trok alles in mij terug en voelde mij heel en één. Op dat zelfde moment van innerlijke herkenning en loskomen van gehechtheden werd ik een vreemde voor mijn eigen omgeving. Mijn naaste omgeving begreep niet wat ik deed en ik voelde oordelen en onbegrip. Ik zat in een uiterlijk isolement, maar innerlijk had ik mij nog nooit zo vrij gevoeld. Het was het begin van mijn overgang van de dualiteit naar eenheid.

Na een viertal weken kreeg ik het verlangen om nog eens een bergwandeling te maken. Ik dacht; laat ik eens rondbellen of ik een paar mensen kan mobiliseren om mee te gaan! De eerste die ik opbelde was Patricia...

Patricia

Taaatatataaaaaaa, daar is ze dan!

Nah ja, ik was er natuurlijk al, maar nu was onze herkenning aanstaande... wist ik veel!!

Ik vond Jan (onze Belg) in de jaren dat ik hem kende gewoon een heel fijn iemand, heel warm en open, iemand die lekker zichzelf is en dat voelt makkelijk want dat was ik ook. Iemand waar ik alles aan kon vertellen want hij had geen oordeel, althans dat verborg hij dan wel heel goed! Hij moest wel altijd erg lachen om mijn verhalen over de capriolen die ik weer had uitgehaald in mijn vrije blije leventje, sinds mijn scheiding... en dan zag ik hem denken; 'ben blij dat ik daar niks mee heb...', haha! We waren inderdaad echt elkaars tegengestelden. Ik was in die tijd net een losgeslagen projectiel dat alle kanten op stuiterde omdat ik zo blij was met mijn zelf verworven vrijheid. Ik spreidde dat dan ook rijkelijk ten toon en Owee als je aan mijn vrijheid kwam..! Nu kom ik er achter dat die levensinstelling op dat moment nou juist mij ook nog in onvrijheid hield, want ik controleerde mijn vrijheid, maar ja... leren doe je door schade en vooral schande... toch!? Ik moest het leven en doorleven tot in alle ongekende hoeken en gaten van mijn ziel, want ik had in de tijd daarvoor 'vastgezeten' in een relatie die twintig jaar heeft geduurd, pfff! Ik wilde helemaal geen relatie meer! Ja dat had je gedacht... je hebt juist een relatie nodig om jezelf steeds beter te herinneren, om jezelf vrij te maken van al datgene wat je nog vast houdt in jezelf en denkt nodig te hebben om gelukkig te zijn... maar ja, dat verhaal kan ik dan weer beter aan Jan overlaten want die kan dat veel beter vertellen dan ik, heeft ie een heel boek over volgeschreven ('Durf je leven te leven'), de mafkees!, dus daar zal hij nog wel op terug komen... (dit was alvast een beetje reclame)

Dus na drie relaties, begon het mij ook wel steeds duidelijker te worden; ik predikte vrijheid in die relaties maar het bracht mij onvrijheid! Shit, hoe doe ik dat toch steeds? Het was toch nog iets zoeken en willen in die relatie, van wat in mij zat (of niet zat) en ik totaal in mijzelf moest integreren. Ja, dat had ik toch al begrepen ook in die 'Licht-ervaring'!? Klopt, maar ik moest het nog helemaal doorleven! En daar had ik ook weer acht jaar voor nodig. Diep van binnen was ik op zoek naar die ene gelijkgestemde waarmee ik in totale openheid en vrijheid, onvoorwaardelijke liefde en verbondenheid zou kunnen delen en leven... Ik geloof dat ik die gedachte, dat diepe verlangen waarvan ik me kan herinneren dat ik dat als kind al had... overboord heb gekieperd, maar het zat er natuurlijk nog altijd. Een diep innerlijk weten, verlangen en herkenning van iets wat een langvergeten droom lijkt.

Het werd me duidelijk dat als ik alles bij mezelf hield, en de ander dat niet begreep en niet voor zichzelf deed, een relatie onmogelijk is! Dat te weten komende, manifesteerde zich dat ook in mijn leven. Ik zat voor de ontmoeting met Jan nog wel in een relatie met iemand maar het was al wel duidelijk voor mij dat ik daarin niet zou vinden wat ik zocht, of beter gezegd ik had het al in mezelf gevonden maar de ander moest die weg nog gaan.

Ik had geen zin meer om weer een richtingaanwijzer te zijn op iemands levenspad, in een liefdesrelatie. Maar ja volgens onze Jan creëer je niet voor niets die situaties voor jezelf waar je weer iets uit moet leren... je krijgt weer een kans om jezelf te bevrijden, tot je het snapt (ik snapte vroeger al niks van het leven dusss...)

'Kan nog lang duren'... hoor ik je denken, maar dat viel mee: ik snapte het!

Afijn... na het telefoontje van Jan en zijn vraag om mee te gaan bergwandelen in de Alpen, werd ik heel blij, zo blij dat ik niet begreep waar dat vandaan kwam eigenlijk... men gebruikt hiervoor wel het woord 'zielsblij', en ik geloof dat dat het woord is wat ik hier letterlijk bedoel! Het was (achteraf gezien) al een herkenning van iets, van iets wat ging gebeuren maar waar ik me nog niet bewust van was. Gelukkig maar, want misschien was ik anders wel niet gegaan, dan zou er al een lading opgezeten hebben. Het was gewoon een heel spontane actie en er zat niets achter. En juist daarom konden we dit samen doen. Het idee was om met een paar mensen te gaan maar al snel voelden we allebei, in het mailcontact wat eraan vooraf ging, dat dat niet de bedoeling zou zijn.

Het was de bedoeling dat we dit met ons tweeën zouden doen, want daar werden we allebei blij van! Jan had ook die blijheid gevoeld in zichzelf net als ik! Het voelde heel dwaas en kloppend en als een eerste teken van synchroniciteit tussen ons. We voelden allebei dat deze week ons iets bijzonders zou gaan brengen in het delen,

maar hadden geen idee wat en al zeker niet iets in de vorm van een relatie!

Niets vermoedend zijn we er samen op uit getrokken...

Jan

Niets vermoedend trokken we een levens veranderende ontmoeting tegemoet.

Ik wist helemaal niet waarom ik zo blij werd van onze gezamenlijke vakantie en had ook geen idee wat het zou brengen. Eén ding wist ik echter wel zeker... ik wilde geen relatie meer aangaan! Ik had het net helemaal begrepen en dit had ik zeer helder... ik wilde geen relatie meer in mijn leven die niet gelijkwaardig was. Ik wilde sowieso even geen relaties meer in mijn leven hebben en genieten van mijn alleen-zijn. Dit uitte ik ook zeer duidelijk naar Patricia toe. Zij was hier helemaal niet mee bezig, want zij had een relatie met iemand en voelde duidelijk ook niets naar mij toe om een relatie mee te beginnen. Toen wij in de Alpen aankwamen werden wij overweldigd door de grootse weidsheid en natuurpracht. Een gevoel dat de dagen nadien zou toenemen. Op dag drie moesten wij het wat rustiger aan doen, want op onze tweede prachtige wandeling hadden wij wat teveel hoogtemeters gewandeld en Patricia, stijf als een plank, had behoefte aan wat rust. Wij trokken in de ochtend van dag drie een tarotkaart waar letterlijk opstond geschreven; ...het is de geboorte van een werkelijk onvoorwaardelijke liefde, die niets verwacht en geen grenzen stelt! Dag drie... ook weer mooi dat 3 het cijfer van de twee-eenheid is; twee worden één en ervaren bij dit samengaan een derde, de heelgeworden ziel en wordt ervaren als 1+1+1=3... Het vervolg van de dag zou onder de herenigende kracht van het getal drie verlopen. Wij besloten in de namiddag nog een kleine wandeling te maken naar een oeroude droogstaande, door water uitgesleten kloof. Halverwege de wandeling in een mooi geborgen stukje natuur aan het begin van de kloof, voelden wij beiden een energetische verandering plaatsvinden in onze lichamen. Patricia ervoer dit sterker en intenser. Wij vervolgden de wandeling tot diep in de kloof tot op het moment dat ik een sterke golf van energie voelde neerdalen op mij. Mijn hele lichaam begon te schokken van de steeds toenemende energie en ik moest tegen de rotswand gaan leunen. Ik keek naar boven en zag een zuil van licht waarin ik mij bevond. Ik kreeg en ervoer een lichtinfuus die zo'n tien minuten aanhield. Toen ik terug bij zinnen kwam voelde ik een ongelofelijke pure liefde in mij, ik stroomde er van over. Ik keek naar Patricia en onze ogen ontmoetten elkaar... ik zag en voelde pure liefde. Vervolgens keken wij verder de kloof in en zagen de wanden heel dicht bij elkaar komen, wij keken elkaar terug aan en zeiden in eenheid, gelijkstemmig... dat is de geboortespleet! We gingen verder door de geboortespleet en zijn als twee kleine uitgelaten kinderen, hand in hand de berg af gehuppeld.

Ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn...

Patricia

Die avond zaten we na te genieten van de laatste zonnestralen...

onder het genot van een lekker biertje voor onze tent, en keken we elkaar diep geroerd aan... allebei sprakeloos door de ervaring van die middag. Ik kondigde aan dat ik toch echt wel tegen 'm aan zou kruipen de komende nacht!

De nachten ervoor waren we op veilige afstand van elkaar gebleven voor zover dat ging op een tweepersoonsluchtbed, er was ook geen behoefte om het anders te doen. Maar de nacht die zou komen veranderde alles...

We kropen tegen elkaar en hebben urenlang in elkaars ogen gekeken. Dit was mogelijk omdat er precies achter onze tent een campinglamp stond die pas laat uitging, zodoende hadden we voldoende licht om elkaar te zien. We voelden ons energetisch samensmelten tot een eenheid, iets wat we nog niet eerder zo hadden ervaren... we zagen onszelf weerspiegeld in elkaars ogen, ik zag mijzelf in hem en hij zag zichzelf in mij, er vond pure chemie plaats! Het was pure herkenning van elkaars ziel, wat zich uitdrukte in een enorme vreugde! Dit totaal nieuwe gevoel wat we met elkaar deelden verdiepte zich in de dagen erna... we voelden ons herboren worden, licht en blij als twee kinderen brachten we de dagen die ons restten door met heel veel lol en een groeiende liefde voor elkaar.

Het moment om weer naar huis te gaan was aangebroken en het leek alsof we een heel leven gedeeld hadden in die ene week. Ik weet nog dat ik een raar leeg gevoel in mijn buik kreeg in de auto op de terugweg... een weemoed, toen ik eraan dacht dat we ieder weer ons eigen leventje zouden gaan oppakken, eenmaal thuis gekomen.

Ik voelde dat dat niet zou kloppen...

Eenmaal thuis gekomen van de reis, 's avonds laat, waren we allebei enorm onder de indruk... deze trip had wel iets heel bijzonders gebracht, in een vorm die we niet hadden kunnen verzinnen, maar we hadden nog geen idee van hoe verder! Ik herinnerde mij ineens het boek 'Tweelingzielen' van Patricia Joudry en Maurie Pressman. Ik had dat boek zo'n vier jaar eerder al gelezen en was erg geraakt door wat ik las, het was herkenning op een hele diepe laag, ik had continu kippenvel... een langvergeten herinnering leek hierdoor aangewakkerd. Ik raad aan om dat boek te lezen als je echt geboeid bent door dit onderwerp, het omschrijft zo prachtig hoe het tweelingziel-concept in elkaar zit, op een manier waarin wij tekortschieten... dus daarom verwijzen we jullie ook door naar dat boek. Wij hebben enkel ervaren wat de schrijvers van dat boek al hadden omschreven!

Jan is die nacht nog bij me gebleven en heb hem de volgende dag dat boek meegegeven om hem te laten lezen.

Ik zou de volgende dag vertrekken naar Ierland met mijn vriend waar ik op dat moment nog een relatie mee had.

Maar alles liep anders...

Die nacht toen ik alleen in mijn bed lag begon alles door te dringen...

Ik wilde bij Jan zijn want ons samenzijn gaf zo'n enorme vreugde en herkenning. We waren zo verschillend van elkaar maar voelden in onze kern gelijkgestemdheid, onvoorwaardelijke liefde en een diepe verbondenheid...

wat ruimte gaf om totaal onszelf te zijn.

We voelden een enorme vrijheid en blijheid met elkaar! Ik voelde heel helder en zuiver die nacht... ik heb mijn bestemming bereikt! We smsten elkaar al vroeg de volgende ochtend en Jan bleek al net zo'n zuivere herkenning te hebben gehad, door het boek 'Tweelingzielen'. We werden allebei heel emotioneel en blij.

Het betekende een ommekeer in ons leven!

Alles leek ineens op z'n plek te vallen en in plaats van het vliegtuig naar Ierland, pakte ik de fiets naar Balen in België om mijn tweelingziel te omhelzen en vervolgens nooit meer los te laten! En ze leefden nog lang en gelukkig.... hahaha..... niet dus............. nog niet!

Jan

Nee... nog lang niet!

Want onze ontmoeting rukte ons uit de dualiteit en plaatste ons in het veld van eenheid.

Wij ervoeren een krachtige eenheid in onze herkenning, maar wij moesten die ook nog gaan leven met elkaar. Wij hadden hier geen keus in en moesten al onze egostukjes die ons nog in onvrijheid hielden met elkaar aangaan en transformeren naar eenheid. Onze prille herkenning en hereniging zou sterk op de proef gesteld worden in de weken en maanden die zouden gaan volgen. Als tweelingziel heb je hier geen keuze in.

De herkenning en hereniging is zo sterk dat je niet meer uit elkaar kunt, ook al zou je willen... althans zo voelde het voor ons. Twee weken lang mochten wij wennen en genieten van deze onverwachte wending en hereniging in onze levens... maar daarna begonnen wij aan de grote schoonmaak van onze ego's.

Patricia

Ja, want ook al was onze herkenning als tweelingziel heel sterk

en konden we hier niet meer omheen...

Ik was nog altijd iemand die erg aan haar vrijheid hing, ik wilde er geen etiketje opplakken en al helemaal niet dat het verwachtingen zou geven! Mijn rebelse 'ik' speelde op; 'hoezo, ben jij mijn tweelingziel... en wat dan nog??!!' Elkaars tweelingziel zijn betekende toch ook; onvoorwaardelijk liefhebben in vrijheid, elkaar alle ruimte geven en helemaal jezelf kunnen zijn? Nou, laat maar zien dan! We werden hierin allebei op de proef gesteld...

Jan zag toe hoe ik de relatie die ik had nog moest afsluiten, of eigenlijk beter gezegd... naast wat ik met Jan had, gewoon door liet gaan. Dus ik had iets met twee mannen tegelijkertijd... moest kunnen vond ik, ik hield van allebei op een totaal andere manier. Vrijheid blijheid, toch?! Dat ging een poosje goed, het was ook allemaal open. Ik vond dat ik het goed voor elkaar had, ik had namelijk mijn vrijheid nog! Dat was lekker voor mijn egotje.

Ik hoefde niet te kiezen van mezelf, ik gaf mezelf die ruimte.

Jan zat inmiddels in een heftig proces met zichzelf. Hij gaf mij natuurlijk die ruimte, hij had geen keuze voor zichzelf. Maar juist op het moment dat Jan besloot om zich hieruit terug te trekken omdat het niet meer fijn was want het trok bij hem een oude wond open... keerde er zich iets in mij! Ik ging beseffen wat ik aan het doen was. Het werd me ineens heel duidelijk allemaal. Ik hield nog steeds een oud patroon van mezelf in stand, ik wilde nog steeds mijn vrijheid controleren... en dat maakte me juist onvrij! Ik voelde hoe versnipperd ik bezig was en dat op deze manier er niet echt iets kon groeien... Ik voelde ineens heel sterk dat ik juist wél moest kiezen om het zuivere, het rijke, het diepe wat ik met Jan ervoer, een kans te geven om werkelijk en overvloedig te kunnen laten groeien...

Dat is wat ik ten diepste verlangde! Maar ik had tot dan toe alleen nog maar geluisterd naar het overheersende gebral van mijn ego, want die voelde natuurlijk al aan z'n water dat z'n ondergang aanstaande was en probeerde boven de zachte maar heldere roep van mijn ziel uit te komen.... wat bijna gelukt was!

En zo geschiedde het.

Mijn laatste (denk ik dan he, haha) en krachtigste ego-stuk ging naar de sodemieter. Wat voelde ik me bevrijd en blij met deze keuze, het voelde ineens allemaal zo eenvoudig. Wat had ik toch al die tijd moeilijk zitten doen!

Datgene waarvan ik dacht dat het me onvrij zou maken, maakte me juist vrij!

Kwestie van loslaten weeral dus.

Jan

Loslaten en onthechten aan alles wat mij nog in verdeeldheid hield

is het prachtige cadeau dat het terug herenigen met Patricia mij bracht.

Maar wat een confrontatie moest ik nog aangaan met haar. Ik zou mij in de komende maanden die volgden verschillende keren stuklopen op de verschillen tussen ons.

De ontmoeting met je tweelingziel gaat over het beleven van eenheid in totale vrijheid. Ik had geen idee wat echte vrijheid betekende. Ik dacht het te weten, maar de stap van dualiteit naar eenheid brengt je in een totaal ander belevingsveld waar andere spelregels gelden. Wat ik wel sterk besefte en leefde was dat ik zelf verantwoordelijk was voor mijn eigen gevoelens, pijnen, onzekerheden en angsten. Dat Patricia niet verantwoordelijk was voor hoe ik mij voelde,

maar dat zij mij dit enkel spiegelde.

Ik ben in dit leven geboren met een groot gevoel van onzekerheid in alle aspecten van mijn wezen. Daarnaast had ik wel een sterk innerlijk verlangen om te weten wie ik ben, wat ik hier kom doen op deze planeet, hoe ik mij vreugdevol en vrij kan voelen. Ik moest mijn leven leven vanuit onzekerheid en elk aspect hiervan doorleven zodat ik hier innerlijke zekerheid in verwierf en het tot een innerlijk weten werd.

Patricia daarentegen is met een innerlijke zekerheid op deze wereld geïncarneerd en heeft daardoor meer vanuit innerlijk weten dan vanuit onzekerheid geleefd. Vanuit mijn verleden van onzekerheden voelde ik in mijn verbinding met Patricia nog steeds de behoefte aan zekerheid. De zekerheid dat zij helemaal voor mij zou kiezen.

Dit zette mij in afhankelijkheid naar haar toe. Ik schoot door in onzekerheid en Patricia schoot door in het te sterk willen beleven van haar vrijheidsbeleving. Ik had geen keuze met Patricia, onze band is van dien aard dat je niet kunt loskoppelen van elkaar. Ik kon mijzelf niet langer ontlopen, ik kon mijn tweelingziel niet langer ontlopen. Ik voelde mij verschillende keren, innerlijk verscheurd, tot een breekpunt komen. Een breekpunt waarin ik haar telkens moest in loslaten. Het voelde telkens ook weer aan alsof ik onze relatie echt moest beëindigen. Maar telkens weer als ik dit punt bereikte en mijn gehechtheid aan zekerheid van haar moest terugnemen, telkens weer kon Patricia iets van haar (on)vrijheidspatroon loslaten, waardoor wij terug naar elkaar toeschoten in vreugdevolle herkenning.

Het waren heftige maanden... in een ongelooflijk tempo volgde de ene confrontatie na de andere elkaar op.

Je kunt in eenheid niet langer duaal leven.

Ik besef nu dat wij deze tegenstellingen nodig hadden om elkaar te kunnen complementeren... om elkaar heel te maken; onszelf heel te maken! Na deze heftige periode van het loslaten van egostukken, kwamen wij in rustiger vaarwater terecht en gingen we samenwonen. Alles is veranderd in onze beider levens. Wij zijn beiden ontwaakt in een nieuwe werkelijkheid waar andere spelregels gelden.

Waar je alleen nog maar onvoorwaardelijk vanuit het hart kunt leven.

Waar er geen plaats meer is voor afgescheidenheid, alles is open en transparant.

Ik leef mijn leven in totale vrijheid en in verbondenheid met mijn hoger zelf, met ons hoger zelf.

Het is leven in het nu, omdat wij volledig hebben moeten versterven aan ons verleden en eventuele verwachtingen naar de toekomst toe. Wij leven vanuit mogelijkheden en niet meer vanuit beperkingen. Wij leven vanuit 'weten' en niet langer vanuit onzekerheid. Wij leven het leven dat wij altijd al hebben willen leven... het leven van onze diepste dromen en wensen. Wij leven vanuit een innerlijke vervulling met elkaar waarin we in niets afhankelijk zijn van elkaar, integendeel, wij leven vanuit vrijheid en vanuit deze vrijheid ervaren wij eenheid.

Wij leven en delen vanuit... onvoorwaardelijke liefde!

Een warm thuiskomen!

Jan & Patricia