DE REIS VAN PATRICIA

Wauw, wat een prachtig uitzicht heb ik nu!

Eindelijk, na 42 jaar in de zomer van 2009, ben ik aangekomen op de bergtop... na een lange, moeizame reis, te voet en alleen. Zwetend, met stramme pijnlijke benen en branderige voeten van het klimmen en sjouwen met mijn rugzak...

die zo goed als leeg is, nu ik boven aangekomen ben.

De ballast in mijn rugzak heb ik steeds meer opgebruikt en losgelaten op weg naar boven. Het proviand... de zware kost, heb ik vele malen herkauwd tot ik het gemakkelijk door kon slikken en het niet meer zwaar op de maag lag.

Ik voel me moe en blij... vol en ledig tegelijkertijd. Ik ben trots op mezelf want het was echt niet altijd makkelijk en er waren momenten dat ik het helemaal niet meer zag zitten en ik voor lastige keuzes stond over welke weg ik zou moeten inslaan. Er waren momenten dat ik echt niet meer wist waar de reis naartoe ging... en was ik het spoor bijster. Ik kwam onderweg andere reizigers tegen die dan een eindje met me meeliepen maar mij ook niet konden vertellen welk pad te nemen en voor zichzelf ook niet wisten waarheen de reis ging...

Er waren momenten dat ik bij de pakken neer ging zitten, mijn tent opzette en voor langere tijd besloot om niet verder te gaan en ik mij opsloot in mijn tent. Dat waren de momenten dat ik mijn reis aan het herkauwen was en niet door de dikke brij heen kwam, ik begreep het niet.

En toen was er die nacht, die nacht die donkerder was dan alle andere nachten... een nacht die drie dagen en nachten duurde... en mij volkomen meesleurde in een soort achtbaan door diepe donkere krochten afgewisseld door momenten van intense helderheid en dan weer overspoeld door duistere krachten. Een nacht waarin ik niets meer wist en alles tegelijkertijd. Een nacht die mij diep deed huiveren en wankelen op mijn grondvesten om mij vervolgens totaal weg te vagen... Die nacht dat ik totaal de controle verloor en mijn diepste angst naar boven kwam... de angst om mijzelf te verliezen, de angst voor krankzinnigheid, angst voor de dood... Ik beleefde de duistere nacht van de ziel. Ik had geen keuze meer... ik stierf. Het leek een nachtmerrie maar het was de naakte waarheid... de waarheid van het Zelf... de waarheid van het Leven... de waarheid in de essentie van het bestaan... de waarheid van al wat is...

Ik gaf mij over aan de waarheid van mijn ziel...

en ik werd wakker..!

De zon kwam op alsof het de allereerste keer was tijdens mijn hele reis... het was een onbeschrijflijk magisch moment! Ik was opeens klaarwakker, zo wakker was ik nog nooit geweest op mijn reis, en verwonderd als een kind keek ik naar buiten in het Licht dat mij verlichtte en wist niet of het kwam door de zon of dat ik van binnenuit oplichtte... alsof ik zelf die zon was! Er stroomde onvoorwaardelijke liefde door mij heen... ongekend en doordrongen van een diepe wijsheid en waarachtigheid!

Dat zal ik nooit meer vergeten.

Het heeft mij veranderd en mijn verdere reis bepaald. Ik ben toen opgesprongen uit het duister van de nacht... alsof ik herboren was, alsof ik een zware last van mij had afgeworpen. Ik voelde me licht en blij en straalde, ik was Licht! Alsof ik ineens een roeping had, iets riep mij in mij... Alsof ik voor het eerst in mijn leven kon horen, zien, voelen, kon ervaren...

Alsof ik voor het eerst durfde te leven!

Alles had ineens betekenis, ik begreep ineens alle tekens op mijn pad, op mijn reis... Ik begreep nu ook dat de reis die ik aan het maken was, de reis naar boven was, naar de top van de berg... die tegelijkertijd ook een innerlijke reis is. Ik begreep ineens wie ik was, waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe ging... Ik wilde weer verder, ik wilde mijn reis voortzetten als nooit tevoren met alles wat ik nu wist en met een ledige rugzak... ik was er vol van!

Ik wilde medereizigers aanraken op mijn pad, met de innerlijk vreugde die ik voelde... ik wilde delen in dat Licht wat mij verlichtte, die zon die altijd schijnt... ik wilde delen in onvoorwaardelijke liefde en verbondenheid.

(Deze levensveranderende gebeurtenis in mijn leven wordt nader omschreven in het verhaal van

Atelier Patristiek (Schilderijen van Patricia), waarin mijn weg naar innerlijke vrijheid middels mijn creatieve gave tot uitdrukking komt.)

Velen werden hierdoor ook aangeraakt op hun reis en zo kon ik een teken zijn voor hen die er voor openstonden. Er waren ook nog momenten dat de lucht weer bewolkte en het af en toe flink te keer kon gaan daar hoog in de bergen... maar ik wist nu dat het nooit lang zou duren voordat de hemel weer op zou klaren. En ik wist ook dat het me altijd wel weer iets zou brengen als ik dan voor een korte tijd weer even moest schuilen in mijn tentje. Gaandeweg kreeg ik steeds meer vertrouwen in de reis, in mijzelf, en voelde ik mij vrij en onafhankelijk.

Ik genoot van de reis op zich en was niet bezig met een doel te bereiken... toen opeens uit het niets de top van de berg in zicht kwam! Ik bleef verwonderd staan om te kunnen overzien wat een weg ik had afgelegd, wat een hoogte ik had bereikt waardoor ik nu zo ver kon kijken... Alles wat ik had achter me gelaten leek zover weg en klein, zo klein dat ik het met mijn blote oog amper nog kon zien maar dat was ook niet meer belangrijk...

het was geweest en zou nooit meer terug komen.

Ik keek omhoog en zag dat ik nog maar een aantal meters te gaan had. Ik keek omhoog naar de blauwe heldere hemel die zich oneindig uitstrekte en voelde de intense warmte van de zon als een beschermende deken over mij heen komen. Ik keek naar mijn stoffige voeten in mijn versleten sandalen, voeten die mij tot hier gebracht hadden...

ik voelde zoveel liefde voor alles!

Ik werd me ineens gewaar dat ik zo'n dorst had, zo'n dorst had ik nog niet gehad op mijn reis...

Ik keek naar de grond en zag opeens een kleine vlinder in een intens diepblauwe kleur op een halve meter bij mij vandaan zitten op een kei. Wat vreemd, dacht ik nog, een vlinder op deze hoogte! Ik bleef er niet bij stil staan maar bewoog me langzaam in de richting van de vlinder en tegelijkertijd sprong mijn hartje op, ik voelde me ineens heel erg blij worden, het leek uit het niets te komen... Het was alsof de vlinder mij wenkte met haar vleugeltjes. Ze fladderde iedere keer een paar meter vrolijk verder om vervolgens even te rusten op het pad verder naar boven,

tot ik weer in de buurt kwam... Ze wees me de weg naar de top alsof ze in mijn wezen zat...

alsof mijn ziel bij iedere stap verder naar boven mij wenkte en steeds blijder werd...

Toen ik uiteindelijk boven aankwam leek tijd en ruimte weggevallen te zijn, alsof er een eeuwigheid verstreken was en tegelijkertijd alleen nog maar het NU was... alles leek samen te vallen! De indigoblauwe vlinder was weg alsof ze er nooit geweest was, alsof ik een droom had gedroomd in een droom...

Duizelig van de hoogte en het licht, en verdwaasd van het wakker worden uit een ontwaken van een langvergeten droom... begon ik mij te realiseren, te herinneren, dat ik aan het einde van mijn reis gekomen was... en zie ik ineens dat ik niet alleen ben! Er is nog iemand die deze zware beproeving doorstaan heeft en de klim naar boven is aangegaan... nog iemand die deze uitdaging alleen heeft durven aangaan zonder te weten hoe lang, hoe zwaar en waarheen de tocht zal leiden...

Nog een gek, gekker dan ik!?

Ik herinner mij ineens mijn enorme dorst weer en nog voordat ik iets kon uitbrengen bood hij mij zijn laatste restje water aan... en hebben we dit gezamenlijk in kleine slokjes opgedronken. Nog nooit eerder heeft mij het water zo heerlijk, lessend en zuiverend gesmaakt! We waren ondertussen samen gaan zitten om uit te rusten van de lange, lange barre tocht die we ieder afzonderlijk van elkaar hadden afgelegd en we hebben elkaar onophoudelijk

diep in de ogen gekeken zonder iets te zeggen, want...

we wisten, we voelden, we zagen... we zagen de eeuwigheid in elkaars ogen, we herinnerden onszelf in elkaar, we herinnerden 'ons'... we zagen onze ziel weerspiegeld in ons samen. We werden Een, daar op de top van die berg...

we hadden de weg afgelegd van verdeeldheid naar eenheid.

Onze ziel kon eindelijk herenigen.

Een warm thuiskomen!

Jan & Patricia