BESCHILDERINGEN

van Patricia

Deze zomer (2010) voelde ik een nieuwe beweging in mij opkomen nadat ik een bodem van impasse had geraakt...

Ik besloot om een oud saai eikenhout dressoir die ik gebruikte om mijn verf, palet en kwasten op uit te stallen, eens te gaan her-bezielen met een eigenzinnig nieuw jasje verf... Als je de tekst over het proces wilt overslaan ga dan meteen naar de Fotogallery schilderijen en beschilderingen en klik op 'Beschilderingen'.

De impasse

Achteraf heeft deze impasse mij veel gebracht over mijzelf... het heeft me doen herzien van alles wat ik tot dan toe heb gedaan en hoe ik het deed in mijn leven, met name wat betreft mijn passie (schilderen) die impasse werd... en dat eens grondig onder de loep te nemen. Ik had ruim vijf jaren geleden na mijn scheiding besloten om van deze passie mijn werk te maken en mijzelf te onderhouden met de opbrengsten van de schilderijen die ik maakte, de portretten in opdracht, de vrije schilderijen en de tuinschilderijen. Doordat ik alleen kwam te staan en niks had kon ik een kunstenaarsuitkering ontvangen voor vier jaren die mij de ruimte gaf om mijn eigen ding te doen. Daardoor zat er niet een 'levensbedreigende' druk op geld verdienen voor mijn eerste levensbehoeften. Ik voelde een vrijheid die ondersteund werd door mijn herwonnen vrijheid in mijzelf door de scheiding. Dat maakte dat ik in een flow zat waardoor de opdrachten naar me toe kwamen, ook door het informele netwerken wat ik leuk vond (beetje in de kroeg rondhangen, haha) en ik enorm gevoed werd in dat wat ik deed...

het was heerlijk en ik voelde me als een vis in het water!

Tegen het einde van deze vier jaren voelde ik deze flow in mij afnemen... er was inmiddels ook veel gebeurd in mijn liefdesleven wat me ook de nodige kruim kostte, veel energie in mij opbrandde maar me ook veel inzichten had gegeven.

Ik voelde een oud verlangen in me opkomen om dingen samen met iemand te creëren, om de kwaliteiten te bundelen, om samen ergens voor te gaan en elkaar daarin te voeden. Ik voelde ook dat het iets moest zijn naast mijn schilderen... enkel schilderen voedde mij niet meer genoeg omdat het een 'eenzaam' proces is. Ik had een diep verlangen om te delen over wezenlijke dingen in het leven waarin ik iets kon betekenen voor mensen met mijn verkregen en doorleefde inzichten sinds mijn Lichtervaring (12-2001)... iets waarmee ik mensen (medereizigers) kon aanraken in contact (behalve ook met mijn schilderijen), waarmee ze verder konden op hun pad van bewustworden en zichzelf herinneren...

Mijn kunstenaarsuitkering stopte, de vier jaren zaten erop en ik voelde me bevrijd van een 'laatste' stukje afhankelijkheid... eindelijk helemaal op eigen benen! Maar ook heel spannend allemaal want ongeveer tegelijkertijd stagneerde de opdrachten en kon ik er ook niet meer omheen dat ik al een tijd een weerstand voelde om te schilderen. Ik had steeds het gevoel dat ik eerst ergens doorheen moest, een strijd met mezelf moest leveren om uiteindelijk aan de gang te gaan en als het dan eenmaal even lekker ging vond ik het moeilijk om dat gevoel vast te houden en gaf het me steeds weer die strijd... ik moest mezelf steeds weer aan de haren trekken.

Dit kon niet de bedoeling zijn!

Ik voelde dat het een soort 'moeten' was geworden voor/van mezelf en dat klopte niet, ik voelde ook steeds meer de druk van 'het geld verdienen' hierin want dit was wat ik van mezelf verwachtte. Iets denken te 'moeten' komt voort uit een starre overtuiging, een geconditioneerdheid meegenomen uit een verleden... een moeten vanuit verwachtingen opgelegd door de omgeving... Maar uiteindelijk is 'moeten' natuurlijk een verwachting over jezelf, opgelegd door jezelf!

Wat moet je???

Nou, ik moet helemaal niks!!!

He he, wat een heerlijk eenvoudig inzicht toch weeral!

Het enige wat ik wist/voelde is dat er iets 'moest' (haha) veranderen!

Beter gezegd, er moest natuurlijk niks, maarrr... ik voelde dat ik bleef hangen in iets wat ik van mezelf verwachtte maar wat mij niet meer voedde en dat ik het daardoor ging ervaren als 'moeten', omdat ik nog geen antwoord had...

Het antwoord kan pas komen als je datgene wat jouw energie blokkeert (jou niet meer voedt), kunt doorzien... dat je je ervan bewust kunt maken dat je er niet meer blij van wordt...

zodat je het los kunt laten.

Dan pas komt er ruimte voor iets nieuws!

Tsssssss!

Dus, ik hoefde niet meer van mezelf.

Ik gaf mezelf de ruimte om vanuit het niets hoeven, niets moeten, te gaan voelen van wat dan wel en hoe verder in mijn leven... Jee, het voelde weer als een sprong in het diepe! Ik had een kleine vierduizend euro op m'n rekening staan nadat ik het tijdperk van de uitkering had afgesloten en gaf mezelf een half jaar de ruimte om 'niks te hoeven' als ik daar geen zin in had... En tegen die tijd dat mijn geld op zou raken zou ik wel weer in actie komen.

Mijn verlangen was er, alleen de vorm was mij niet duidelijk.

Het zou nog wel duidelijk worden....

Nooit gedacht dat mijn verlangen gehoord zou worden zo'n 5 maanden later en geheel onverwacht,

in de vorm van mijn tweelingziel!

Het vervolg en de gevolgen worden rijkelijk omschreven op onze site, dus..

Reeds.

Een nieuwe beweging

Afijn, nu (herfst 2010) ruim anderhalf jaar later sinds het 'niets meer hoeven' (en alweer ruim een jaar samen met Jan)... en mijn steeds helderder wordende inzicht/voornemen nimmer nog iets te hoeven/moeten doen van mijzelf wat mij niet voed... is er dus wel degelijk een bezielde nieuwe invulling in mijn leven ontsproten, samen met Jan, dat gehoor geeft aan mijn diepste verlangens...

en daar is deze website uit voort gekomen!

Door onze ontmoeting zijn we losgekomen van het 'relatie-drama' en andere ego-stukken... en de volgende stap die we aan het zetten zijn is los te komen van maatschappij gebonden afhankelijkheden, de verwachtingen (over onszelf) en de onvrijheden die we daarin nog ervaren.

Het afgelopen jaar hebben we samen nog enkele klusjes gedaan en nog eens een enkele opdracht waar we blij mee waren omdat we daarmee net ons hoofd boven water konden houden... maar ons ook deed voelen en afvragen of het nog wel klopte wat we deden en met de mensen voor wie we het deden... of we er nog wel echt blij van werden? En daarin hebben we ook serieuze lessen gespiegeld gekregen die ons lieten voelen dat we enkel nog maar in een waarachtige verbinding de dingen wilden doen, dingen waar we blij van worden; afgestemd in onszelf, met elkaar, met datgene wat we doen, met de mensen daarmee verbonden en in afstemming met de natuur. Dat betekent heel dicht bij onszelf blijven en onszelf niet weggeven, ons niet afhankelijk maken aan het idee dat iets geld moet opleveren... en dat we iets 'moeten' doen!

Dat is afgelopen zomer heel duidelijk geworden doordat we allebei in een impasse raakten nadat we klaar waren met onze website en er niet meteen volop respons kwam. We hadden ons ei uitgepoept en nu was het afwachten. Daardoor konden we bewust gaan loslaten van wat ons nog in onvrijheid hield omdat we gewaar werden dat bepaalde dingen in ons leven ons niet langer voedden of dienden op de manier zoals we het al die tijd hadden gedaan... het waren vooral nog oude patronen waarmee we ons nog afhankelijk maakten van de maatschappij. Het werd ons ook duidelijk dat we graag in verbinding wilden zijn met de natuur en Moeder Aarde. We maakten bij elkaar het onbewuste bewust en dat ging heel diep en kon heel confronterend zijn.

Het is allemaal zo subtiel, de manier waarop we gemanipuleerd zijn en nog steeds worden... dat het allemaal maar vanzelfsprekend lijkt. Op het moment dat je het kunt doorzien en je ervan bewust wordt dat het allemaal gemanipuleerde aannames zijn die we onszelf hebben eigen gemaakt, waarmee we onze werkelijkheid creëren... gaat er een nieuwe wereld voor je open en kun je niet anders meer dan het oude los te laten omdat het je duidelijk is geworden dat het niet echt van jou is maar een geleende overtuiging van anderen... een overtuiging afkomstig uit onze dualistische wereld, gebaseerd op afgescheidenheid en angst.

Jee, wat zijn we toch diep versluierd geweest en wat hebben we ons toch intens alleen gevoeld al die tijd, ver weg van ons ware zelf, verstoken van onze kracht, totaal niet in verbinding met onzelf en al wat is... verstoken van liefde!

Een diepe diepe oer-vermoeidheid trok door mijn hele lijf de afgelopen zomer en herfst, door het naar boven komen van deze inzichten die een intens oer-verdriet met zich mee nam uit de diepte van mijn ziel. Het maakte dat ik een intens medeleven en mededogen kon gaan voelen voor alle versluierde, diep gekwetste zielen zoekend naar licht en onvoorwaardelijke liefde. Ook voelde ik een diep respect voor Gaia, onze Moeder Aarde, en ik besefte en voelde als het ware haar verdriet en onvoorwaardelijke liefde voor ons (haar kinderen)... haar pijn om alles wat haar is aangedaan en tevens haar onvoorwaardelijk liefde voor haar kinderen en haar diepe verlangen naar verandering! Ik was Gaia. Ik heb de afgelopen tijd heel wat tranen geplengd... een loskomen van oer- verdriet en vermoeidheid opgelopen leven na leven. Het kon weer plaatsmaken voor een liefde voor al wat is en gaf weer veel ruimte in mijn hart...

Ik ben dankbaar voor deze periode in mijn leven!

Jan klom uit zijn impasse door het verlangen te volgen om zijn nieuwe inzichten te verwoorden in teksten voor de website en in zijn nieuwe boek.

Ik was op een gegeven moment ook helemaal klaar met mijn impasse, ik werd er onpasselijk van (haha).. en kreeg weer het verlangen om te creëren, om weer iets te doen met mijn handen... iets waar ik blij van werd.

Ik heb toen mijn oude saaie eikenhouten dressoir naar buiten gesleept en ben heerlijk aan de gang gegaan, eerst flink gaan schuren en toen met verf en kleuren die in mij opkwamen ben ik het oude meubel gaan beschilderen geïnspireerd door de vormen en de sfeer die het in mij opriep terwijl ik bezig was... zonder plan, een intuïtief laten ontstaan. Ik vond het heerlijk om te doen en weer heel anders dan op een doek of paneel, juist omdat het die specifieke vorm en uitstraling heeft waardoor ik me kon laten inspireren, en omdat het op hout is dat ik mooi kon laten uitkomen waar dat mogelijk was en de verf kon wegschuren waardoor het een gelaagde, geleefde, frisse en levendige uitstraling krijgt.

Mijn oude passie hervonden in een nieuwe vorm...

Een oude 'levenloze' vorm opnieuw levendig maken, opnieuw bezielen!

Ik merk op, doordat ik het schilderen heb kunnen loslaten, heb kunnen laten voor wat het is, en mezelf het niet meer oplegde... dat er ruimte kwam om er op een heel relaxte manier mee om te gaan. Ik verwacht niks meer van mezelf (alhoewel ik voel dat het een hele diepe is in mijn leven!)... en dat maakt dat ik het ben gaan herwaarderen en nu kan doen gewoon omdat ik er blij van word. Dit ervaar ik ook juist omdat er iets heel vervullends bij is gekomen in mijn leven (dat was ook mijn verlangen.. dat nu vorm heeft gekregen)... dat is de vervulling en bezieling die ik voel als we met de site bezig zijn, het samenwerken met Jan... en de prachtige pure reakties die we krijgen, het delen met medereizigers... het creatie-proces van de weg die Jan en ik samen gaan en de passie die we verwezenlijken.

Dat alles samen maakt dat ik een heel rijk gevoel heb... maakt dat alles met elkaar verbind!

Het is momenteel gewoon fijn om met het beschilderen bezig te zijn en sinds mijn dressoir zijn er al een aantal oude saaie meubelstukjes onder handen genomen... maar ook een deur in huis die ik beschilderd heb, gebaseerd en geïnspireerd op oude tekeningen van mijn meiden toen ze nog klein waren. De beschilderde meubelstukken zijn ook te koop.

Ik vind het ook inspirerend om dit te doen voor anderen die een houten meubel (alleen hout!) in huis hebben die ze eigenlijk heel saai vinden. Of als jou het idee aanspreekt van kindertekeningen, die je nog hebt liggen van je eigen kinderen, als een vrolijke blijvende herinnering op een deur of iets anders geschilderd en getekend..?

Ik word op die manier steeds opnieuw uitgedaagd vanwege de verscheidenheid aan vormen en sferen... en dan begint mijn inspiratie vanzelf te borrelen.

Wie durft?

Voor wat foto's kun je naar de Fotogallery gaan en op 'Beschilderingen' klikken.

En als je het aan durft hoor ik het wel via de contactpagina!

Een warm thuiskomen!

Jan & Patricia