 van sjamaan header.JPG)
Het loslaten van mijn kinderen was voor mij (Patricia) de moeilijkste laatste stap naar vrijheid... om me totaal te kunnen verbinden met mijn zielsverlangen. Ik voelde al langer dat mijn weg een andere weg is dan die mijn kinderen nog moesten gaan... Ik was me stukje bij beetje aan het losmaken van de maatschappij terwijl zij die weg nog maar net aan het inslaan waren... Als ik terug kijk dan zie ik dat ik voor het eerst daarmee geconfronteerd werd toen mijn oudste dochter voor het eerst naar de basisschool ging, die eerste dag dat ik haar weg bracht... ik vergeet nooit meer wat ik toen voelde... er kwam zo'n intens verdriet naar boven! Het was een enorme schok om te beseffen dat ik haar als het ware weggaf aan de maatschappij, aan het systeem... ze werd van me weggenomen want ik had geen keus, ze werd overgenomen door 'iets' waar ik geen controle over had, wat machtig is... wat een ander kind van haar ging maken... haar zou kneden naar de maatstaven van andermans manipulerende macht, naar verwachtingen en overtuigingen die gebaseerd zijn op leugens en illusies! Het klinkt heel dramatisch misschien zoals ik het nu neer schrijf maar het kwam zo binnen bij mij... en ik kan nu pas de heftigheid van de gevoelens van toen onder woorden brengen. Ik voelde me machteloos en ontzettend verdrietig. Ik wist dat de puurheid en onbevangenheid van het kind dat ze was zou gaan verdwijnen, ook al zou ik nog zo mijn best doen, en dat ze langzaam maar zeker opgeslokt zou worden door het systeem,... dat ze gehard zou worden, dat ze gehersenspoeld zou worden... om straks te dansen naar de pijpen van een ander, een zeer machtige 'ander'! Ik wist dat ik hier geen keuze in had, voor dat moment, en daarom voelde ik me zo machteloos... Ik weet ook dat mijn kinderen die weg dienen te gaan om hun lessen te leren... alvorens hun conclusies te kunnen trekken. Het is ook de weg die zij gekozen hebben op zielsniveau en uiteindelijk zullen zij zich ook herinneren en zichzelf bevrijden. Zij komen hier veel licht brengen... in deze tijden van verandering. Dat is wat ik nu weet maar toen allemaal nog niet kon plaatsen omdat ikzelf nog niet zover was... ik was nog in verwarring. Ik had hierin nog een hele weg te gaan destijds en ik kan nu voelen dat mijn kinderen er mede om die reden moesten zijn om dit intense verdriet van vele levens lang, deze diepe onvrijheid waar de mensheid in gevangen zit... opnieuw in mij wakker te maken. Deze oude nieuwe onvrijheid die ik voelde en waar ikzelf nog midden in zat... moest aangeraakt worden zodoende dat ik er iets mee kon gaan doen... het kon gaan aanpakken en transformeren in mijzelf. Onbewust is toen mijn proces van heling begonnen... een lange weg!
Daarom kan ik het nu ook zien voor wat het is en het uiteindelijk loslaten...
Als je het leven zou vergelijken met een levensgrote puzzel en jijzelf bent één stukje daarvan... geloof me, die puzzel gaat pas kloppen/passen als jij precies op jouw plekje ligt/past... als jij jouw blauwdruk, jouw zielsverlangen leeft! Alle uitwegen die je zoekt omdat je niet durft, alle aanpassingen die je maakt omdat je hebt geleerd te voldoen aan verwachtingen... alles waarom jij niet jouw zielsverlangen leeft... houd je uit je kracht, houd je van jouw unieke plaats in het grote geheel van de levensgrote puzzel... waardoor de rest om jou heen ook chaos blijft, waardoor jouw leven een chaos blijft en waarom je maar niet die stroming te pakken krijgt... waardoor je maar niet die onvoorwaardelijke liefde kunt voelen! Als dat ene puzzelstukje, wat jij bent, scheef ligt dan kunnen alle puzzelstukjes om jou heen ook niet aansluiten... en zal de levensgrote puzzel nooit gaan kloppen... nooit een eenheid worden!
En daarom voel ik dat het klopt dat ik deze grote stap, deze keuze gemaakt heb in mijn leven!
Ik ben nu samen met Jan duidelijk een andere weg ingeslagen... en dat maakt de ogenschijnlijke kloof even heel groot. Wij kiezen nu bewust voor vrijheid op alle vlakken, dat wil zeggen; wij laten ons niet meer manipuleren door het systeem of door verwachtingen van anderen. We hebben ons losgemaakt van angsten, aannames, beperkende overtuigingen en het materiële... onze verdraaide gemanipuleerde kijk op ons leven, onze zogenaamde werkelijkheid en hoe we over onze kinderen moeten denken... zodat we nu helemaal open kunnen staan voor ons zielsverlangen, ons zielsplan, voor datgene wat de bedoeling is. En dat heeft geen enkele verbinding meer met de 'oude wereld'... we worden door niks meer gevoed vanuit die oude werkelijkheid. We varen enkel nog op onze intuïtie, de ingevingen van onze ziel. Een logisch gevolg en de enige keuze was hierin voor ons om volledig ons eigen (ziels)plan te trekken en terug naar de natuur te gaan, om onafhankelijk te zijn en in vrijheid te kunnen verbinden, met de natuur... met de natuur in ons, met elkaar en met gelijkgestemden...
Maar dat is momenteel niet de keuze die onze kinderen (willen) maken, nog niet... Ik begrijp en accepteer volledig hun keuze en wil ze daarin alle ruimte geven maar het klopt momenteel niet meer met ons leven... het gaat niet langer meer samen en dus als we nog langer zouden meegaan in hun beweging, ons 'oude leventje', zou alle stroming blokkeren in onszelf en daarmee ook bij de anderen om ons heen. We zouden onszelf verloochenen... we zouden niet in waarheid leven met onszelf en een leugen zijn naar de ander. Dat voorbeeld wil ik niet zijn!
Ik zie wat wij doen met onszelf en onze kinderen als wij twijfelen aan onze eigen kracht!
Ik zie hoe mijn kinderen het systeem in getrokken worden en het doet me soms nog steeds pijn als ik hun onzekerheid zie maar ik weet dat het goed komt, het heeft gewoon tijd nodig...
Ik zie hoe de maatschappij een vuil spelletje speelt met onze kinderen, met ons allemaal. We worden door onze kinderen gebonden aan de maatschappij of we dat nu willen of niet... Wij worden via onze kinderen nog steeds gemanipuleerd door de maatschappij. Er wordt hen zoveel afleiding en onwaarheden/illusies aangeboden via reclames, via tv-programma's, door het leersysteem, via internet, computerspelletjes en door wat ze om zich heen zien... ja zelfs door hun eigen ouders! Want zij zijn degenen die eigenlijk het goede voorbeeld zouden moeten geven maar vaak zijn de ouders ook helemaal ondergedompeld in de maatschappij en leven zij zelf ook in onvrijheid wat ze zelf vaak niet doorhebben... laten ze zichzelf ook manipuleren en geven daarmee een voorbeeld aan hun kinderen. Onbewust laten ze hun eigen kinderen eigenlijk zien hoe het niet moet en wat ze allemaal niet nodig hebben, maar wel willen... want er wordt enkel ingespeeld op het ego... op buitenkant en ons tekortenplaatje... het ego wil steeds meer van dit alles!
En dat is de onvrijheid van onze maatschappij. Dat is waar Jan en ik uitgestapt zijn... uit dat spel. We doen niet meer mee!
Als ik dit alles zo omschrijf denk ik dat er hierin grofweg drie groepen 'ouders' zijn..: De ouders die nog onwetend zijn en vasthouden aan de oude werkelijkheid, die zelf nog helemaal ondergedompeld zijn in de maatschappij en nog bezig zijn met het vervullen van hun ego-behoeften en dat ook als voorbeeld meegeven aan hun kinderen...
Een tweede snel groeiende groep ouders die weten maar nog een innerlijk conflict ervaren in zichzelf... Zij willen enerzijds tegemoet komen aan de verlangens en wensen van hun kinderen en kampen met het aangepraat verwachtingspatroon; 'je hebt toch alles voor je kinderen over!' waarmee ze gebonden blijven aan de maatschappij en ze daarmee zichzelf vastzetten... Aan de andere kant voelen ze het trekken... de zachte influisteringen van de ziel die steeds meer van zich laat horen, het diepe verlangen naar vrijheid... Ze voelen dat het ergens niet klopt wat ze aan het doen zijn, ze voelen een onrust, een onvrede in zichzelf... en het gevoel van zichzelf te verloochenen wordt steeds groter. Dit geeft een enorme innerlijke strijd. Deze groep ouders durft nog niet te handelen naar wat ze diep van binnen voelen omdat er een diep schuldgevoel mee gepaard gaat... zodoende is er twijfel en zetten zij nog niet de stap.
Natuurlijk zijn er nuances... en zijn er ook ouders die hier een compromis voor zichzelf in gevonden hebben... een balans tussen aan de ene kant nog de tegemoetkoming aan de maatschappij en de kinderen maar aan de andere kant ook (geheel of gedeeltelijk) hun eigen plan kunnen trekken mét hun eigen kinderen...
De derde groep ouders twijfelen niet meer, zij weten en hebben het volkomen helder, zij zien waar ze al die tijd in gehouden zijn... het spel is volledig doorzien en uitgespeeld en alle emotionele stukken, onvrijheden, zijn daarin aangeraakt, aangegaan en uitgewerkt... ze hebben het doorleefd in alle toonaarden en kunnen nu de volgende stap zetten... op weg naar volledige vrijheid en onvoorwaardelijke liefde. Zij zijn degenen die niet enkel weten maar ook doen... want er is geen enkele twijfel meer... zij zijn degenen die er daadwerkelijk uit stappen en een leven gaan leven in totale onafhankelijkheid en vrijheid... en gehoor geven aan de roep van hun ziel!
Op dat moment heb je alle blokkades in jezelf opgelost die je nog van je vrijheid en het leven van jouw zielsverlangen, jouw zielsplan, jouw blauwdruk... weg hielden. Op dat moment neem jij de volledige verantwoording voor je eigen leven, neem je je volledige ruimte in zoals bedoeld voor jou... en valt jouw puzzelstukje op z'n plek!
En dan gebeurt er iets magisch in je leven. Pas dan voel en ervaar je de synchroniciteit van het leven... alles lijkt in elkaar te passen en het ene teken na het andere wijst je de weg... alles gaat in een stroomversnelling. Alle andere puzzelstukjes geef je nu ook de ruimte om op hun plaats te vallen, je geeft de anderen om jou heen, je dierbaren, terug aan zichzelf en voor alles is ineens een oplossing die voor iedereen klopt!
Het mooie van deze laatste stap is dat als je de tekens volgt, de wegwijzers, je intuïtie, de roep van je ziel die nu duidelijk hoorbaar is... dan verschijnt ineens datgene op je pad waar je al die tijd naar verlangde... ineens verloopt alles volgens plan!
En terwijl ik dit aan het uitschrijven ben valt er zoveel van me af. Het geheel wordt helder en stukjes twijfel worden ingebed in liefde voor al wat leeft en getransformeerd naar een innerlijk weten. Het geeft rust en het gevoel van 'het klopt'... we hoeven ons niet schuldig te voelen! Hoe kunnen we ons schuldig voelen als we enkel dat volgen wat de bedoeling is... als we ons hart volgen? Dit te weten zouden we ons juist schuldig voelen als we ons hart zouden verloochenen!
Ik weet dat wij, mijn kinderen en ik, in de nabije toekomst weer gaan samenkomen als ook zij het spel hebben uitgespeeld. We zijn elkaar niet kwijt, integendeel, we laten elkaar enkel los om het pad te kunnen vervolgen wat we moeten gaan... om alzo de verbinding te kunnen blijven voelen met onszelf en al wat is. Want als we de verbinding in onszelf niet kunnen voelen hoe moet dat dan in verbinding met anderen?
Ik ben dankbaar!
